Dicht bij huis is voor mij meestal het beste

Tim Dekker vertelt hoe Nuenen, familie, voetbal en eten steeds terugkomen in de keuzes die hij maakt.

Bij Broadwick B.V. werken we vanuit https://www.broadwick.nl. We vroegen Tim Dekker waarom zijn verhaal hier begint in Nuenen, en waarom het daarna opvallend vaak weer uitkomt bij familie, voetbal en eten. Het werd geen groot verhaal over plannen, maar een heel precies verhaal over wat dichtbij blijft.

Voor mij beginnen veel keuzes niet met een groot plan, maar met mensen die al in mijn leven zitten. Dat gold ook voor Broadwick. "Door Jens Pauwels ben ik begonnen bij Broadwick." Dat is de korte versie, en eigenlijk ook de eerlijkste. Ik ben hier eerst als stagiair gestart en daarna doorgegroeid naar de rol waarin ik nu zit. Dat gebeurde niet los van alles wat er al was, maar juist vanuit iets bekends.

Jens komt net als ik uit Nuenen. We zitten in hetzelfde voetbalteam en we hebben vroeger ook samen in de keuken gewerkt. Dat maakt zo'n stap minder abstract. Ik hoefde niet eerst een heel nieuw verhaal over mezelf te verzinnen. Er was al vertrouwen, al een gedeelde achtergrond, al het gevoel dat iemand wist hoe ik werk. Als ik erop terugkijk, zit daar voor mij iets typerends in. Ik maak keuzes graag dicht bij huis. Niet uit voorzichtigheid, maar omdat daar vaak de meest logische lijn al ligt.

Wat thuis goed is, blijft de maatstaf

Vanuit Nuenen en voetbal kom ik al snel uit bij iets anders dat dichtbij voelt, de keuken thuis. Sommige smaken zijn niet alleen lekker, maar ook verbonden aan één persoon. Bij mij is dat heel duidelijk mijn moeder. "Mijn moeder kan ongelooflijk lekkere spinaziequiche maken. Die kan niemand anders maken dan mijn moeder." Dat is niet sentimenteel bedoeld, het is gewoon waar.

Er zijn genoeg gerechten die technisch misschien na te maken zijn, maar daar gaat het niet eens om. Het gaat ook om timing, om hoe iets ruikt als het uit de oven komt, om het feit dat je eigenlijk al weet hoe het smaakt voordat je de eerste hap neemt. Sommige dingen horen zo sterk bij iemand dat een kopie nooit helemaal klopt. Die quiche is daar voor mij het beste voorbeeld van.

Tegelijk kan eten voor mij ook iets heel anders zijn. Thuis zit het in herkenning, buiten de deur juist in zin krijgen in iets specifieks. Zoals ik het zelf zei: "Je moet mij ’s nachts eigenlijk niet wakker maken, maar als ik toch een gerecht moet kiezen..." Dan kom ik toch uit bij de brioche bavette van Lucy's Coquina, met een wit wijntje El Arbol erbij.

Dat vind ik mooi aan eten. Aan de ene kant heb je een gerecht dat niemand mag aanraken omdat het bij thuis hoort. Aan de andere kant heb je een gerecht dat bijna een craving wordt, juist omdat het ergens anders op z'n plek valt. Die twee bestaan prima naast elkaar. Blijkbaar zoek ik in eten hetzelfde als in andere dingen: of het voelt vertrouwd, of het is zó goed dat het meteen blijft hangen.

Sport is voor mij vooral iets om te blijven doen

Van eten naar bewegen is misschien geen grote sprong, zeker niet als voetbal al zo lang in mijn leven zit. Sport is voor mij nooit één rechte lijn geweest. Ik heb van alles gedaan, van padel en tennis tot fitness en hardlopen. Er zit voor mij niet per se één identiteit in, behalve dat ik graag bezig ben.

Toch zegt het ook iets wat níét bleef hangen. Judo heb ik vroeger gedaan, en ik kijk daar niet zuur op terug. Het was leuk. Alleen niet leuk genoeg om vol te houden. Dat onderscheid vind ik eigenlijk best nuttig. Niet alles hoeft een groot succes of een mislukking te zijn. Soms merk je gewoon: dit past niet genoeg bij mij om er echt in te blijven.

Misschien is dat dezelfde nuchterheid waarmee ik ook naar werk en vrije tijd kijk. Je hoeft niet overal een zwaar verhaal van te maken. Sommige dingen blijven omdat ze echt bij je passen, zoals voetbal. Andere dingen laat je los zonder drama. Ook dat is een keuze.

Juist het onwaarschijnlijke blijft soms hangen

Misschien past het daarom wel dat de afsluiter niet chic of doordacht is, maar juist een tikje ongemakkelijk. Als het gaat om een liedje dat ik woord voor woord ken maar liever niet op mijn Spotify Wrapped terugzie, kom ik uit bij het wiegelied van de drie J's.

Dat vind ik ergens ook wel passend. Je kunt heel serieus praten over smaak, over sport, over waar je vandaan komt en welke lijnen in je leven steeds terugkomen. En dan is er toch altijd ook zoiets kleins en onverklaarbaars dat gewoon blijft plakken. Niet omdat het indrukwekkend is, maar omdat het er nou eenmaal in is geslopen.

Als ik alles bij elkaar zet, van Broadwick en Jens tot de spinaziequiche van mijn moeder, van Lucy's Coquina tot voetbal en dat ene liedje, zie ik vooral één patroon. Wat voor mij telt, ligt zelden ver weg. Het zit in bekende mensen, vaste plekken en dingen die je niet hoeft uit te leggen omdat je meteen voelt dat ze kloppen.

Lees het hele gesprek

Wat trok je over de streep om bij Broadwick te beginnen?

Door onder andere Jens Pauwels ben ik begonnen bij Broadwick. Ik ben hier eerst als stagiair gestart en daarna ben ik doorgegroeid om verder in de rol te komen waar ik nu in zit. Eigenlijk door Jens Pauwels, een bekende uit Nuenen waar ik zelf ook vandaan kom. Jens zit ook in mijn voetbalteam en met Jens heb ik ook vroeger meegewerkt toen ik als kok in de keuken werkte, waar Jens ook als kok in de keuken werkte.

Welk gerecht maakt iemand uit je familie dat niemand anders kan namaken?

Dan kom je toch wel uit bij mijn moeder. Mijn moeder kan ongelooflijk lekkere spinaziequiche maken. Die kan niemand anders maken dan mijn moeder. Zo lekker.

Voor welk gerecht word je om drie uur 's nachts wakker gemaakt?

Je moet mij 's nachts eigenlijk niet wakker maken, maar als ik toch een gerecht moet kiezen, dan gaat dat toch wel voor de brioche bavette van Lucy's Coquina, met een wit wijntje El Arbol erbij.

Welk liedje ken je woord voor woord maar zou je nooit op je Spotify Wrapped willen zien?

Dan kom ik toch snel uit bij het wiegelied van de drie J's.

Welke sport probeerde je een keer en daarna nooit meer?

Ik heb van allerlei sporten gedaan. Denk aan voetbal, padel, tennis, fitness in mijn vrije tijd, hardlopen. Maar ik heb vroeger ook op judo gezeten en dat was leuk, maar niet leuk genoeg om me vol te blijven houden.